ஒரு நடிகனின் கதை..
இவ்வுலக மோரங்க நாடக மேடை
நவ்வுத லோடே* ஆடவர் மடந்தையர்
பவ்விய மாகவே படைத்தனர் பாத்திரம்
செவ்விய வாழ்வதும் செத்துமோர் வீழ்வும்
அவ்வளவே யதன் நுழைவும் புறமும்..
மானிடன் வாழ்வது மாந்திடில் அறிவாய்
ஊனுடன் உயிரதும் கொண்டது கோலம்..
கோனவன் ஆயினும் கொடுங்கையராயினும்
தேனதும் தேளதும் கொட்டிடும் வாழ்வில்
ஏனது கேட்டிடில் ஏழது அங்கமாய்..
முதலாம் அங்கம் முற்றுமே அறிந்திடா
நுதலது சிறந்திடும் மழலையின் வாழ்வாம்.
முதலது தேவை பசிக்கொரு உணவாய்
அதனது இழப்பில் அழுகையும் சிணுங்கலும்
வதனம் நிறைத்திடும் மென்னகை முழுமையாய்…
ஈரது பருவம் பாலகன் தோற்றம்
கூரிய அறிவும் கொண்டதோர் கல்வியும்
வாரிய கூந்தலும் வண்டதன் குணமும்
நேரிய தோற்றமும் நேர்மையும் கொண்டொரு
ஓரது நத்தையின் நடையதில் தயக்கம்..
மூன்றா மங்கம் காதலில் மயங்கும்
தோன்றா கவிதைகள் தோன்றியே முயங்கும்
ஆன்றோர் பகர்ந்தது ஆங்கே கசந்திடும்
ஊன்றிடும் காதலில் ஆட்டமும் பாடலும்
தோன்றிடும் உலகம் தோழியின் முகமதில்..
அங்கமது நான்கினில் பலவகை உறுதிகள்
எங்கது காணினும் வீரமே முழங்கிடும்
தொங்கிடும் வாளது தலையதன் மீதினில்
பொங்கிடும் வீரமோ விதியையும் வளைக்கும்..
அங்கமே போயினும் மானமே உயிராம்…
ஐந்ததன் அங்கமோ அன்புடன் அறிவுரை
ஐம்பதைத் தொட்டிடும் அனுபவ நியாயமும்
வயிறது விரிந்திடும் கண்ணது அயர்ந்திடும்
அயரா அனுபவம் அருங்கதை கூறிடும்
வயிரமாய் வார்த்தைகள் வந்திடும் வளமதாய்..
ஆறினில் அடங்கிடும் ஆண்மையின் தோற்றம்
வேறது உடலென வளைந்திடும் கூனதில்
ஏறிய இடைத்துணி இறங்கிடும் நழுவியே
தேறிடா நயனங்கள் சுருங்கிடும் தேடலில்
கூறிடும் வாழ்க்கையின் கொடியதோர் முடிவை..
ஏழா மதனது அங்கமே இறுதியாம்
வாழா ததொரு வாழ்வினை ஏங்கிடும்
கோழையாய்ச் சுருங்கிடும் குழந்தையாய் மனதும்
தோழமை தேடியே தொலைந்தவை யாசித்து
ஏழையின் ஐம்புலன் போய்த்திரை விழுமே..
• நவ்வுதல் - மிகுந்த ஆர்வமுடன் விரும்புதல்
எழுத ஊக்குவித்த ஷேக்ஸ்பியருக்கு நன்றி.
All the World's a Stage monologue by Shakespeare
All the world's a stage,
And all the men and women merely players:
They have their exits and their entrances;
And one man in his time plays many parts,
His acts being seven ages. As, first the infant,
Mewling and puking in the nurse's arms.
And then the whining school-boy, with his satchel
And shining morning face, creeping like snail
Unwillingly to school. And then the lover,
Sighing like furnace, with a woeful ballad
Made to his mistress' eyebrow. Then a soldier,
Full of strange oaths and bearded like the pard,
Jealous in honour, sudden and quick in quarrel,
Seeking the bubble reputation
Even in the cannon's mouth. And then the justice,
In fair round belly with good capon lined,
With eyes severe and beard of formal cut,
Full of wise saws and modern instances;
And so he plays his part. The sixth age shifts
Into the lean and slipper'd pantaloon,
With spectacles on nose and pouch on side,
His youthful hose, well saved, a world too wide
For his shrunk shank; and his big manly voice,
Turning again toward childish treble, pipes
And whistles in his sound. Last scene of all,
That ends this strange eventful history,
