முண்டுகட்டி கார்கூந்தல் முடிச்சுபோட்டுப் போகும்பெண்ணே
செண்டுகட்டி ஆடுதடி எந்தன்மனம் உன்னைக் கண்டு
ரெண்டுதரம் மூச்சடைச்சே ரெக்கை கட்டிப்பறந்ததடி
உண்டுஇல்லை என்ற இடை உன்மத்தம் ஆக்குதடி....!
ஆடிமாதக் காத்துவந்து ஆளைமாத்திப் போட்டதடி
ஓடி வந்து கட்டிக்கடி ஒடிஞ்சு போகும் எந்தன் நெஞ்சு
சேடிப்பெண்கள் கூட என்னை சேட்டை செய்யும் கோலமடி
வாடி வந்து கட்டிக்கடி வாடிப்போகும் என் மனசு...!
கண்டாங்கிச் சேலையில் கணுக்காலும் தெரியுதடி
கொண்டாட நானிருக்கேன் கொஞ்சிப்பேச வாடிப்புள்ளே
வண்டாடும் சோலையிலே வக்கனையாக் காத்திருப்பேன்
பொண்டாட்டி யாகி நீயும் புருஷனாக ஏத்துக்கடி...!
ஊரெல்லாம் என்னைப்பாத்து ஒதுங்கித் தான்போகுதடி
பேரைக்கூட மறந்து விட்டேன் உன்னை மட்டும் மறக்கவில்ல
சீராக என்னை ஏந்தி சின்னதாகக் கண்ணடிச்சு
நாராகக் கிழிச்சுபோட்டு நர்த்தனமா ஆடுகிறே...?
Monday, January 18, 2010
தேன் துளிகள் பகுதி - 9
ஈழம்...
ஈழம் என்னும் வேழம்
ஈன்றெடுத்த வலிகள் ஆழம்...
வாழவழிகேட்டு வாடிய மனிதம்
வாழ்விழந்து சாய்ந்த கோலம்
பாழும் உயிரென பாவிகளின்
பலியிடலால் வீழ்ந்துபட்ட ஓலம்...
நாளும் உண்வுக்காய்
நலம்கெட்டுப் புழுதியில் வீழும்...
கண்ணீர் வற்றிப்போய்க் கண்களில்
உப்பளங்கள் வதைபடங்களாய் வரைபடங்கள்..
இலங்கையின் வரைபடம் கண்ணீர்த்துளிபோல்
இய்ல்பாய் அமைந்தது விதியா...?
இனிய கணங்களுக்காய் இன்னும் கூட
காத்திருப்புகளின் மிச்சங்கள்...
என்றுதான் விடியும் இந்த விதியின்
ஈழ விளையாட்டுப்படலம்.....?
சென்றானே...
சென்றானே என்னவன் என்காதல் மன்னவன
நின்றானே நிலைபெற்று நெஞ்சினில் தென்னவன்
முன்றானை தனில்முடிந்து வைத்தாலும் முன்னவன்
ஒன்றான எம்நெஞ்சம் தனைமுழுதும் தின்னவன்
கன்றாக தாயிழந்து கதறுகிறேன் அன்னவன்
என்றாலும் வருவானோ என்மனதில் நின்னவன்
நன்றாக நான்தொழுது வேண்டிடினும் பின்னவன்
குன்றாக எனைக்காகக வருவானோ பொன்னவன்..!
வருவாயோ....
வருவாயோ வந்தேன்மேல் பொழிவாயோ அருள்மழை
தருவாயோ முந்திவ்ரம் அழியாமல் தருநிழலாய்
அருமருந்தாய் சிந்திக்கும் வழிசொல்லி அருள்வாயோ
தருவாயில் வந்துநிதம் கழிவிரக்கம் ஒருவிதமாய்
குருவேபோல் வெந்தழியச் செழிக்கவைத்து அருகிருந்து
கருநிறந்தான் சிந்தனையில் வழிபெறவா திருக்கவைத்து
திருவாயால் செந்தமிழால் சுழிபிறழா கருத்தமைத்து
உருவான சந்தமுடன் கழியழகா தருவேனே...
ஈழம் என்னும் வேழம்
ஈன்றெடுத்த வலிகள் ஆழம்...
வாழவழிகேட்டு வாடிய மனிதம்
வாழ்விழந்து சாய்ந்த கோலம்
பாழும் உயிரென பாவிகளின்
பலியிடலால் வீழ்ந்துபட்ட ஓலம்...
நாளும் உண்வுக்காய்
நலம்கெட்டுப் புழுதியில் வீழும்...
கண்ணீர் வற்றிப்போய்க் கண்களில்
உப்பளங்கள் வதைபடங்களாய் வரைபடங்கள்..
இலங்கையின் வரைபடம் கண்ணீர்த்துளிபோல்
இய்ல்பாய் அமைந்தது விதியா...?
இனிய கணங்களுக்காய் இன்னும் கூட
காத்திருப்புகளின் மிச்சங்கள்...
என்றுதான் விடியும் இந்த விதியின்
ஈழ விளையாட்டுப்படலம்.....?
சென்றானே...
சென்றானே என்னவன் என்காதல் மன்னவன
நின்றானே நிலைபெற்று நெஞ்சினில் தென்னவன்
முன்றானை தனில்முடிந்து வைத்தாலும் முன்னவன்
ஒன்றான எம்நெஞ்சம் தனைமுழுதும் தின்னவன்
கன்றாக தாயிழந்து கதறுகிறேன் அன்னவன்
என்றாலும் வருவானோ என்மனதில் நின்னவன்
நன்றாக நான்தொழுது வேண்டிடினும் பின்னவன்
குன்றாக எனைக்காகக வருவானோ பொன்னவன்..!
வருவாயோ....
வருவாயோ வந்தேன்மேல் பொழிவாயோ அருள்மழை
தருவாயோ முந்திவ்ரம் அழியாமல் தருநிழலாய்
அருமருந்தாய் சிந்திக்கும் வழிசொல்லி அருள்வாயோ
தருவாயில் வந்துநிதம் கழிவிரக்கம் ஒருவிதமாய்
குருவேபோல் வெந்தழியச் செழிக்கவைத்து அருகிருந்து
கருநிறந்தான் சிந்தனையில் வழிபெறவா திருக்கவைத்து
திருவாயால் செந்தமிழால் சுழிபிறழா கருத்தமைத்து
உருவான சந்தமுடன் கழியழகா தருவேனே...
தேன் துளிகள் பகுதி - 8
ஏன்...?
இல்லை என்பார்க்கும் உண்டென்பார்க்கும் மறைவாய்
எல்லையின்றி எங்கும்நிறைந்து எமையாளும் எம்மானே
தொல்லையில்லா உலகம்தனை வழங்கித் தொலைக்காமல்
கல்லாகிப் போனதேன் கடவுளே பதில்சொல்வாய்...!
நாமென்று சொல்வோம்...!
நாமெனும் சொல் மறைந்திடும் அங்கே
நாகமாய் ஐயமுனைக் கடித்திடும் போது
ஆமென்று சொல்லி அடங்கிடும்போதே
ஆண்டான் அடிமை உருவாகிடுந்தான்
தீமைகள் மறையும் தீப்போன்ற தூய்மையில்
தீர்ந்திடும் வாதங்கள் சொல்லிடும் வாய்மையில்
ஆமைகள் போன்றதோர் எண்ணங்கள் சாய்ந்திடும்
ஆங்கே குவிந்திடும் அன்பும் காதலும்...!
வார்த்தைக்காய் காத்திருந்து....
வார்த்தைக்காய்க் காத்திருந்து வசமிழந்தான் தன்னையே
வார்த்தெடுத்த சிலையவளின் மனமறிய எண்ணியே
வேர்த்தமுகம் வழிந்திருக்க வேதனையில் வாடினான்
கோர்த்துவைத்த மலர்மாலை ஏற்பின்றி வாடியதாய்....!
வாடியதாய் ஒருநேரம் வாத்சல்யம் மறுநேரம்
கூடிநின்று கலந்திடத்தான் கோடிஎண்ணம் பலநேரம்
ஓடிய மணித்துளிகள் ஒன்றொன்றும் யுகயுகமாய்
கோடி கொடுத்தாலும் கிடைக்காத வரம் அவளே....!
நாயம்கேளுநீ...!
நாரணனே வந்துதித்து நாயம் கேளுநீ
சோரம்போன அர்ச்சகனை நொந்து போகநீ
ஓரடிதான் முதுகில்தந்து சொர்க்கம் சேருநீ
சீரழியும் பக்தர்களை வந்து காருநீ...!
வாடிப்போன பக்தருக்கு சோறு போடுநீ
ஓடிப்போன நீதிகளை தேடிப் பாருநீ
மோடிவித்தைக் காரங்களை மோட்சம் தாருநீ
கோடிநன்மை வந்துசேரும் எம்மைக் காருநீ..!
குறள் படிப்போம்...
குறளதை தினம் படித்தே நாம் நிதமதன் வழிநடந்தே
பிறரது நிலை மதித்தே மன வலிமைகள் பல படைத்தே
திறமைகள் பலவளர்த்தே தினம் திருவருள் பெறநினைத்தே
மறவழிதனை மறுத்தே குலம் தழைத்திட வாழ்ந்திடுவோம்....
வினைதீர்க்கும் வழி...
உயர்கேள்வி ஞானம் உய்வெய்தும் ஆர்வம்
துயர்போக்கும் தானம் துணைநிற்கும் ஆக்கம்
அயர்வில்லா தீனம் அசைவில்லா மோனம்
வியர்வில்லா நாணம் வினையாவும் தீர்க்கும்!
இல்லை என்பார்க்கும் உண்டென்பார்க்கும் மறைவாய்
எல்லையின்றி எங்கும்நிறைந்து எமையாளும் எம்மானே
தொல்லையில்லா உலகம்தனை வழங்கித் தொலைக்காமல்
கல்லாகிப் போனதேன் கடவுளே பதில்சொல்வாய்...!
நாமென்று சொல்வோம்...!
நாமெனும் சொல் மறைந்திடும் அங்கே
நாகமாய் ஐயமுனைக் கடித்திடும் போது
ஆமென்று சொல்லி அடங்கிடும்போதே
ஆண்டான் அடிமை உருவாகிடுந்தான்
தீமைகள் மறையும் தீப்போன்ற தூய்மையில்
தீர்ந்திடும் வாதங்கள் சொல்லிடும் வாய்மையில்
ஆமைகள் போன்றதோர் எண்ணங்கள் சாய்ந்திடும்
ஆங்கே குவிந்திடும் அன்பும் காதலும்...!
வார்த்தைக்காய் காத்திருந்து....
வார்த்தைக்காய்க் காத்திருந்து வசமிழந்தான் தன்னையே
வார்த்தெடுத்த சிலையவளின் மனமறிய எண்ணியே
வேர்த்தமுகம் வழிந்திருக்க வேதனையில் வாடினான்
கோர்த்துவைத்த மலர்மாலை ஏற்பின்றி வாடியதாய்....!
வாடியதாய் ஒருநேரம் வாத்சல்யம் மறுநேரம்
கூடிநின்று கலந்திடத்தான் கோடிஎண்ணம் பலநேரம்
ஓடிய மணித்துளிகள் ஒன்றொன்றும் யுகயுகமாய்
கோடி கொடுத்தாலும் கிடைக்காத வரம் அவளே....!
நாயம்கேளுநீ...!
நாரணனே வந்துதித்து நாயம் கேளுநீ
சோரம்போன அர்ச்சகனை நொந்து போகநீ
ஓரடிதான் முதுகில்தந்து சொர்க்கம் சேருநீ
சீரழியும் பக்தர்களை வந்து காருநீ...!
வாடிப்போன பக்தருக்கு சோறு போடுநீ
ஓடிப்போன நீதிகளை தேடிப் பாருநீ
மோடிவித்தைக் காரங்களை மோட்சம் தாருநீ
கோடிநன்மை வந்துசேரும் எம்மைக் காருநீ..!
குறள் படிப்போம்...
குறளதை தினம் படித்தே நாம் நிதமதன் வழிநடந்தே
பிறரது நிலை மதித்தே மன வலிமைகள் பல படைத்தே
திறமைகள் பலவளர்த்தே தினம் திருவருள் பெறநினைத்தே
மறவழிதனை மறுத்தே குலம் தழைத்திட வாழ்ந்திடுவோம்....
வினைதீர்க்கும் வழி...
உயர்கேள்வி ஞானம் உய்வெய்தும் ஆர்வம்
துயர்போக்கும் தானம் துணைநிற்கும் ஆக்கம்
அயர்வில்லா தீனம் அசைவில்லா மோனம்
வியர்வில்லா நாணம் வினையாவும் தீர்க்கும்!
தேன் துளிகள் பகுதி - 7
நாவடக்கம்...
அடங்கும் நாவினுக்கு அவனியே அடங்கும்
அடக்கும் விழைவதுவோ அமரருள் அடக்கும்
அடங்கா நாகமது மகுடிக்கு அடங்கும்
அடங்கா காயமது நிலத்தினுக்கு அடங்குமே!
சிவன் குறள்....
அவனுள்ளே நானென் றுளத்திலெண்ணி - நித்தமும்
சிவனுள்ளே ஆழ்ந்திடுவாய் நீ.
உறுதிகொள் நீ....
கருணைப் பார்வையாலும் கள்ளமிலாச் சிரிப்பினாலும்
திருவான முகத்தாலும் திமிரிலாக் குணத்தாலும்
உருவான அன்புப் பேழையே எனதுயிரே
ஒருநாளும் மறவேனுனை உறுதிகொள் இதைநீயே...!
உனக்காக...!
உன்னோடென் றானவரை உயிருடனே வாழ்ந்திருப்பேன்
என்னஇடர் தான்வரினும் எதிர்த்துநின்று போரிடுவேன்
சின்னதொரு துயருனையே சீரழிக்க வந்தாலும்
என்னையே இழந்தெனிலும் உன்னையே காத்திருப்பேன்...!
தாய்....
உந்தன் நலம்மட்டு மென்றும் கருதியே
தந்தனள் தன்னுதிரம் தனையுருக்கிப் பாலாக்கி
சிந்திய வியர்வையைச் சோறாக்கி ஊட்டினள்
சிந்தித்துப் பாரந்த அன்னையின் தியாகத்தை...!
முன்னேறு....!
முன்னேறு முகம்திரிந்து நோக்காமல் என்றும்
உன்னாலும் முடிமென் றெண்ணம் விதைத்திடு
பின்னால் வருவதை எண்ணிநீ கலங்காமல்
என்னவலி வந்திடினும் உதறிநீ முன்னேறு...!
தோல்விகள் உன்னைத் துவளவைக்கும் போதெல்லாம்
சேல்விழியாள் அபிராமி அவளை என்றும் தொழுதிடு
ஊழ்வினை நம்மை உறுத்துமென் றெண்ணாமல்
வாழ்க்கையில் முன்னேறு கால்விழும் தோல்விகள்...!
படைத்தாயே...
படைப்பாயா எம்மையுமோர் மடைப்பாயாய் எல்லோரும்
மடக்கியே அடக்கியே வைத்திடும் பாயானோம்
உடைப்பாயா எம்துயரம் உன்னையே சரணடைந்தோம்
துடைப்பாயா எம்கண்ணீர் தூயவனே எம்மிறையே...!
ஆணினந்தான் என்றென்றும் எமையாண்டு இயந்திரமாய்
பேணுகிறோம் எனச்சொல்லி பேதைமையை எள்ளிநிதம்
பூணுகிறோம் கைவிலங்கு கழுத்தினில் தாலிஎன்றே
நாணுகிறோம் எம்நிலைக்கு காத்திடுவாய் எம்மிறையே...!
அடங்கும் நாவினுக்கு அவனியே அடங்கும்
அடக்கும் விழைவதுவோ அமரருள் அடக்கும்
அடங்கா நாகமது மகுடிக்கு அடங்கும்
அடங்கா காயமது நிலத்தினுக்கு அடங்குமே!
சிவன் குறள்....
அவனுள்ளே நானென் றுளத்திலெண்ணி - நித்தமும்
சிவனுள்ளே ஆழ்ந்திடுவாய் நீ.
உறுதிகொள் நீ....
கருணைப் பார்வையாலும் கள்ளமிலாச் சிரிப்பினாலும்
திருவான முகத்தாலும் திமிரிலாக் குணத்தாலும்
உருவான அன்புப் பேழையே எனதுயிரே
ஒருநாளும் மறவேனுனை உறுதிகொள் இதைநீயே...!
உனக்காக...!
உன்னோடென் றானவரை உயிருடனே வாழ்ந்திருப்பேன்
என்னஇடர் தான்வரினும் எதிர்த்துநின்று போரிடுவேன்
சின்னதொரு துயருனையே சீரழிக்க வந்தாலும்
என்னையே இழந்தெனிலும் உன்னையே காத்திருப்பேன்...!
தாய்....
உந்தன் நலம்மட்டு மென்றும் கருதியே
தந்தனள் தன்னுதிரம் தனையுருக்கிப் பாலாக்கி
சிந்திய வியர்வையைச் சோறாக்கி ஊட்டினள்
சிந்தித்துப் பாரந்த அன்னையின் தியாகத்தை...!
முன்னேறு....!
முன்னேறு முகம்திரிந்து நோக்காமல் என்றும்
உன்னாலும் முடிமென் றெண்ணம் விதைத்திடு
பின்னால் வருவதை எண்ணிநீ கலங்காமல்
என்னவலி வந்திடினும் உதறிநீ முன்னேறு...!
தோல்விகள் உன்னைத் துவளவைக்கும் போதெல்லாம்
சேல்விழியாள் அபிராமி அவளை என்றும் தொழுதிடு
ஊழ்வினை நம்மை உறுத்துமென் றெண்ணாமல்
வாழ்க்கையில் முன்னேறு கால்விழும் தோல்விகள்...!
படைத்தாயே...
படைப்பாயா எம்மையுமோர் மடைப்பாயாய் எல்லோரும்
மடக்கியே அடக்கியே வைத்திடும் பாயானோம்
உடைப்பாயா எம்துயரம் உன்னையே சரணடைந்தோம்
துடைப்பாயா எம்கண்ணீர் தூயவனே எம்மிறையே...!
ஆணினந்தான் என்றென்றும் எமையாண்டு இயந்திரமாய்
பேணுகிறோம் எனச்சொல்லி பேதைமையை எள்ளிநிதம்
பூணுகிறோம் கைவிலங்கு கழுத்தினில் தாலிஎன்றே
நாணுகிறோம் எம்நிலைக்கு காத்திடுவாய் எம்மிறையே...!
தேன் துளிகள்.. பகுதி - 6
தொடர்வாய்....!
தொடர்வாய் நின்ற தொடர்வாய்த் தாக்குதல்
தொடர்வாய் நீயும் தொடர் வாய் அறியாமல்
தொடர் வாயறிந்தால் தொடர் வாய்த் தாக்குதல்
தொடர் வாய் மறப்பாய் நன்மை தொடர்வாயே...
பொருள்:
தொடருவாய் நீயும் உன் தொடர்ந்த வாய்த்தாக்குதலை உன் ஆணவத்தால் அனைவர்மீதும். நீ வாழ்வைத் தொடரும் வழி அறியாமல் தான் ( வாய் = வழி) இவ்வாறு வாய்த்தாக்குதல் தொடர்கிறாய். எப்போது நீ வாழும் வழிஅறிகிறாயோ அப்போது நீ வாய்த்தாக்குதல் தொடரும் வழி மறப்பாய். அனைவருக்கும் நன்மை செய்வதைத் தொடர்வாயே...!
செருக்கு...!
இருக்குதே பணமென்றார்ப் பரித்து நிற்காதீர்
கருக்கிளநீர் கெட்டிடாத தன்மைதான் கொண்டதேபோல்
மனமதனை தெளிவுபெற வழிவகை யறிந்துநீவிர்
சினமதனைக் களைந்தேதான் வாழ்வாங்கு வாழ்வீரென்றும்.
போவேனோ உனை விட்டு...!
போவேனோ உனைவிட்டு வெகுதூரம் தானிங்கே
சாவேனோ என்கனவை நடுவழிதான் மறந்து
நோயாலோ தீயாலோ வல்வினையின் நாவாலோ
போயாகிநான் மறைவேன் உனைமட்டும் மறவேனே...!
முதுமைக் காதல்...!
இனியகாதல் இளமையின் சுகமாய்
தனிமை துரத்திச் சிறப்பது காதல்
கனியது சுவைத்து வளம் தரும் போல
முனிவரும் விரும்பும் முதுமைக்காதல்..!
தொடர்வாய் நின்ற தொடர்வாய்த் தாக்குதல்
தொடர்வாய் நீயும் தொடர் வாய் அறியாமல்
தொடர் வாயறிந்தால் தொடர் வாய்த் தாக்குதல்
தொடர் வாய் மறப்பாய் நன்மை தொடர்வாயே...
பொருள்:
தொடருவாய் நீயும் உன் தொடர்ந்த வாய்த்தாக்குதலை உன் ஆணவத்தால் அனைவர்மீதும். நீ வாழ்வைத் தொடரும் வழி அறியாமல் தான் ( வாய் = வழி) இவ்வாறு வாய்த்தாக்குதல் தொடர்கிறாய். எப்போது நீ வாழும் வழிஅறிகிறாயோ அப்போது நீ வாய்த்தாக்குதல் தொடரும் வழி மறப்பாய். அனைவருக்கும் நன்மை செய்வதைத் தொடர்வாயே...!
செருக்கு...!
இருக்குதே பணமென்றார்ப் பரித்து நிற்காதீர்
கருக்கிளநீர் கெட்டிடாத தன்மைதான் கொண்டதேபோல்
மனமதனை தெளிவுபெற வழிவகை யறிந்துநீவிர்
சினமதனைக் களைந்தேதான் வாழ்வாங்கு வாழ்வீரென்றும்.
போவேனோ உனை விட்டு...!
போவேனோ உனைவிட்டு வெகுதூரம் தானிங்கே
சாவேனோ என்கனவை நடுவழிதான் மறந்து
நோயாலோ தீயாலோ வல்வினையின் நாவாலோ
போயாகிநான் மறைவேன் உனைமட்டும் மறவேனே...!
முதுமைக் காதல்...!
இனியகாதல் இளமையின் சுகமாய்
தனிமை துரத்திச் சிறப்பது காதல்
கனியது சுவைத்து வளம் தரும் போல
முனிவரும் விரும்பும் முதுமைக்காதல்..!
எண்ணப் பிணைவுகள்...
நினைவுக்குளத்தில்
சந்தர்ப்பக்கற்கள் தவறி வீழுமபோது
படிந்து போன நெகிழ்வுப்பாசிகள்
கலங்கி மேல் வந்து
கண்கலங்க வைப்பது புதிதல்ல....
காதல் என்னும் ஒற்றை மந்திரம்
கரு நாகத்தையும்
கட்டுண்டு போகவைக்கும்...
கடந்து போன நினைவுகளும்
கலைந்து போன கனவுகளும்
குடிகாரனின் உளறல் போல
அடிக்கடி வந்து
அயர வைக்கும்....
கடந்த பாதையில் கவனம் இருந்தாலும்
விடமாய் நெஞ்சில் பதிந்திருந்தாலும்
கடமைகள் நம் கால்களைக்
கட்டிவிடக்கூடாது.....
வாழவைக்குமென எண்ணிய காதலை
வீழவைப்பதாய் கருமாற்றலாமா...?
சந்தர்ப்பக்கற்கள் தவறி வீழுமபோது
படிந்து போன நெகிழ்வுப்பாசிகள்
கலங்கி மேல் வந்து
கண்கலங்க வைப்பது புதிதல்ல....
காதல் என்னும் ஒற்றை மந்திரம்
கரு நாகத்தையும்
கட்டுண்டு போகவைக்கும்...
கடந்து போன நினைவுகளும்
கலைந்து போன கனவுகளும்
குடிகாரனின் உளறல் போல
அடிக்கடி வந்து
அயர வைக்கும்....
கடந்த பாதையில் கவனம் இருந்தாலும்
விடமாய் நெஞ்சில் பதிந்திருந்தாலும்
கடமைகள் நம் கால்களைக்
கட்டிவிடக்கூடாது.....
வாழவைக்குமென எண்ணிய காதலை
வீழவைப்பதாய் கருமாற்றலாமா...?
ஓர் அபலையின் அவலக்கதை...
‘’ என் மார்புச்சேலை விலகிக்கிடக்கிறது....’’
அந்தப் பெண்ணின்
முனகல் குரலை முடிக்க விடவில்லை...
‘’ ஆகா.. அற்புதம்’’ என்றது ஓர் ஆண்குரல்...
‘’ எங்கே எங்கே ‘’ எட்டிப்பார்க்கும்
இன்னொரு ஆண்முகம்...
‘’ என்ன அழகு ‘’ ரசித்து வியந்தது
மற்றொரு சாண்பிள்ளை...
‘’ சரியாகத் தெரியவில்லை ‘’
கவலையுடன் ஒரு வீர மகன்...
இப்படிப் பல அறிமுகம்
எல்லாமே வெறிமுகம்....
‘’ என் மார்புச்சேலை விலகிக்கிடக்கிறது...
யாராவது சரி செய்யுங்களேன்...’’
சோகத்துடன் புலம்பியது
இருகைகளையும் இழந்த
அந்த அபலையின் அழுகுரல்....!
கருக்கலைய சம்மதியோம்...!
ஆண்டுக்கொருமுறை வரும்அறுவடை நாளுக்காய்
அன்புநீர் தெளித்து விழி வாசலில் காத்திருந்தான்....
மனவயல் முழுக்க நம்பிக்கை நாற்றுகள்
எதிர்பார்ப்புக் காற்றில் சிலு சிலுத்தன...
எகிறிப்பறந்துவரும் சூழ்நிலை வெட்டுக்கிளிகளை
தன் கைப்பொமமையைத் தக்கவைக்கப் போராடும்
பலவீனக் குழந்தையாய் விரட்டினான்...
திருவிழா வசந்தங்கள் தரும் திகட்டாக சுவை புசிக்க
புது வகுப்புச்செல்லும் சிறுமாணாக்கனாய்க் காத்திருந்தான்...
இளம்பச்சை நாற்றுகளைப் பசிகொண்ட ஆடுகள்
புசித்திட விட்டுவிடாது விழிவியர்க்க பார்த்திருந்தான்...
கடும்புயல் மழைகளை கட்டுப்படுத்த இயலாதெனினும்
தன்வயல் பட்டுவிடாமல் க்டவுளிடம் உருகிநின்றான்...
சதிவலிது தானெனினும் அதனைவிட
விதிவலிது என உணர்ந்து
மதிமுழுக்க நல்லெண்ணம் நிறைத்து நின்றான்...
அந்த நாளும் வந்தது.....
காத்திருந்து விருந்து புசிக்கும் இரவுப்பிச்சைக்காரனாய்
கால்கடுக்க நின்று செய்த தவம் பயனுறுமோ என எண்ணி
காலதேவனின் அலட்சியப்பார்வையை லட்சியம் செய்யாமல்
கவலையுடன் எதிர்பார்த்த நாளும் வந்தது.....
வடித்துச் சமைத்து வடிவாகப்பறிமாறும் நேரம்
வாய்வைக்கவந்த நாயின் விதி சொல்வதா...?
கருக்கொண்ட மேகங்கள் பொழிந்துவிடத் தயாராகும்போது
எங்கிருந்தோ வந்த சூறாவளிப் பெருங்காற்று
எங்கோ தள்ளிப்போன சோகம் புனைந்துரைப்பதா...?
ஏழைகளுக்குமட்டுமே சந்தர்ப்ப சூழல்கள்
எதிராக நிற்பதேன்....?
காரணம சிந்திப்போம் களைவோம்...
களைய முடியாதவற்றை கருவறுப்போம்....!
எது எப்படியாகினும்
ஏழைப்பசியாளனின் உணவுக்கனவுகள்
கருக்கலைய சம்மதியோம்....!
அன்புநீர் தெளித்து விழி வாசலில் காத்திருந்தான்....
மனவயல் முழுக்க நம்பிக்கை நாற்றுகள்
எதிர்பார்ப்புக் காற்றில் சிலு சிலுத்தன...
எகிறிப்பறந்துவரும் சூழ்நிலை வெட்டுக்கிளிகளை
தன் கைப்பொமமையைத் தக்கவைக்கப் போராடும்
பலவீனக் குழந்தையாய் விரட்டினான்...
திருவிழா வசந்தங்கள் தரும் திகட்டாக சுவை புசிக்க
புது வகுப்புச்செல்லும் சிறுமாணாக்கனாய்க் காத்திருந்தான்...
இளம்பச்சை நாற்றுகளைப் பசிகொண்ட ஆடுகள்
புசித்திட விட்டுவிடாது விழிவியர்க்க பார்த்திருந்தான்...
கடும்புயல் மழைகளை கட்டுப்படுத்த இயலாதெனினும்
தன்வயல் பட்டுவிடாமல் க்டவுளிடம் உருகிநின்றான்...
சதிவலிது தானெனினும் அதனைவிட
விதிவலிது என உணர்ந்து
மதிமுழுக்க நல்லெண்ணம் நிறைத்து நின்றான்...
அந்த நாளும் வந்தது.....
காத்திருந்து விருந்து புசிக்கும் இரவுப்பிச்சைக்காரனாய்
கால்கடுக்க நின்று செய்த தவம் பயனுறுமோ என எண்ணி
காலதேவனின் அலட்சியப்பார்வையை லட்சியம் செய்யாமல்
கவலையுடன் எதிர்பார்த்த நாளும் வந்தது.....
வடித்துச் சமைத்து வடிவாகப்பறிமாறும் நேரம்
வாய்வைக்கவந்த நாயின் விதி சொல்வதா...?
கருக்கொண்ட மேகங்கள் பொழிந்துவிடத் தயாராகும்போது
எங்கிருந்தோ வந்த சூறாவளிப் பெருங்காற்று
எங்கோ தள்ளிப்போன சோகம் புனைந்துரைப்பதா...?
ஏழைகளுக்குமட்டுமே சந்தர்ப்ப சூழல்கள்
எதிராக நிற்பதேன்....?
காரணம சிந்திப்போம் களைவோம்...
களைய முடியாதவற்றை கருவறுப்போம்....!
எது எப்படியாகினும்
ஏழைப்பசியாளனின் உணவுக்கனவுகள்
கருக்கலைய சம்மதியோம்....!
அல்விதா...!
அல்விதா.......!
நீயும் நானும் ஒன்றுதான்....
எப்படி என்று கேட்பாய்
நம்மில் யார் தவறு செய்தாலும்
தண்டனை இருவருக்கும் தானே....!
நேற்று நான் செய்த தவறுக்கு
இருவருமே தண்டித்துக்கொண்டோம்...
இன்று உன் தவறு.....
தண்டனை என்னவோ பொதுதானே...?
தண்டனை அனுபவிக்கும் போது
உனக்கும் வலிக்கும்தான்
எனக்கு இதயச்சுனாமியே
எட்டிப்பார்த்துப் போகிறதே....!
யாரைக்குறை சொல்ல...?
நம்மைப் படைத்த இறைவனைத்தானே...?
நாம் விதைத்த வினைகளுக்கு
வேறுதினையா முளைக்கும்...?
நீ என்னவோ சாதாரணமாகச் சொல்லிப் போனாய்...
சம்மட்டிகளாக விழுந்த அந்த
சண்ட மாருத இடிகள்
என் சகலத்தையும் குதறிப் போனதை
நீ அறிவாயா...?
கொடுமையிலும் கொடுமை என்ன தெரியுமா?
நம்குழந்தை இன்னொரு பெண்ணைத் தாயென்று அழைப்பது....
அதனினும் கொடுமை என்னவென்று சொல்லட்டுமா...?
அருகிருந்தும் அன்னைமடி கிடைக்காத
குழந்தையின் அழுகை தான்...!
என்றோ ஒருமுறை நீ சொல்லிப் போனாய்...
உன்னைக்காணாத போது
என் கண்களிரண்டும்
புண்களிரண்டாய் மாறிப்போகிறது என்று...
இன்றுதான் அதன்அர்த்தம் உணர்ந்தேன்...!
எத்தனை முறை விரட்டினாலும்
எத்தனம் விடாத ஈக்களைப் போல
இதயம் என்னவோ உன்னைச் சுற்றிதான்...
பூச்சிக்கொல்லி திணறடிக்கும் போதும்
இறக்க விரும்பி இடைவிடாத பறப்பு...!
கொன்ற இதயத்தைத் திரும்பிப்பார்க்காமல்
சென்றுவா....!
என் இதயச்செல்கள் இறந்துவிட்டாலும்
இரத்த வெப்பம் தணியாது
உன்னை மீண்டும் காணும்வரை....!
காத்திருப்பு...!
காத்திருப்பு...!
யுகங்களாய்க்காத்திருந்தது
இப்படி கணங்களில் முடிவதற்கா...?
அக்கம் பக்கம் பார்த்து
எக்குத்தப்பாய் ஆகிவிடுமென்றே
திக்கித்தவித்து பயந்துபோய்
எக்கச்சக்க இன்பங்கள் இழந்தோம்...!
காத்திருப்பது தான் காலமெல்லாம் விதி என்றால்
அந்த
காதலுக்கே விடை சொல்லத்தோன்றிடுமோ..?
உனக்கென்ன நீ சூரியன்...
பலவித கிரகங்கள் உன்னைச்சுற்றிலும்...
எனக்கிருக்கும் ஒரே சூரியன் நீதானே..?
உற்றுப்பார்...
காத்திருப்பின் கொடுமைகளை
என் கண்களில் வழிந்த கண்ணீர்க்கோடுகள்
உனக்கு காட்டிக்கொடுக்கும்...!
Subscribe to:
Posts (Atom)