எனது குறுங்கவிகள் சில!

எனது குறுங்கவிகள் சில!

1.
அங்கமாக்கி அனைவரையும் அணைத்து செல்வோம் வா!
தங்கமான தாய்நாட்டுக்குப் பெருமை சேர்ப்போம் வா!
சிங்கம்போல சிலிர்த்தெழுந்து சிறுமை தீர்ப்பொம் வா!
பங்குபோடும் பகைவர்களைப் பதறவைப்போம் வா!
2.
ஞாலத்தி லுன்னைக் கொணர்ந்திட்ட தாயைநீ
கோலமாய் கூடத்தில் வைத்துநீ கும்பிடு!
மூலமே அவள்தா னென்பதை உணர்ந்திடு
சூலமேந்திய மகிஷாசுரி அவளென்று போற்றிடு!!
3.
சுயநலமே வாழ்க்கையென்று எண்ணியிராதே
கயவர்களின் எண்ணிக்கையில் கலந்துவிடாதே
மயங்கிப்போய் மதிகலங்கி சிறுமைப்படாதே
உயர்வான மனிதன் நீ மறந்து விடாதே!
4.
மாறவே மாறாத மமதை மயக்கும்
மனிதனின் மனவமைதி மன்னிப்பில் மட்டுமே
மன்னிக்கும் மனங்களை மனிதம் மதிக்கும்
மன்னியுங்கள் மற்றவரை மன்னுலகம் மகிழும்!
5.
கண்டேன் பாசத்தின் எல்லைதனை உன்னில்
உண்டென்று உணர்ந்தேன் தாய்மையும் உலகில்
அன்புக்கு அணையில்லை அடக்கிட வழியில்லை
உன்முன் தோற்பதில் என்றுமே வெற்றியே!
6.
வாழ்வீரே யென்றெமை வாழ்த்தியே மகிழ்ந்துடன்
தோழமை காட்டிட்ட தேவியாய் - கோழைமை
போயின்று யார்வரினும் நேர்நின்றெ திர்நோக்கித்
தாயினைப் போல்காக்கும் சேய்!
7.
ஒருமுறை பார்க்கத் துடித்தும் வராமல்
திருமுகம் காட்ட மறுத்தாய் - கருவண்ண
கண்ணனே என்னை திருடிய கோமானே
உன்னையே தாஎனக்கின்றே உனை!
8.
உயிர்கரைந்து நின்றதடி எந்தனுள்ள முந்தான்
வயிரமாய் மின்னுதடி உன்னால் - பயிருக்காய்
மழைபொழிந்து காத்திட்ட வானமாய் என்னுள்
நுழைந்தவளே நீயென்றும் வாழி!
9.
இதுவன்றோ காதலென நானறிந்தேன் வான்மதியே
மதுவருந்தும் போதுணரும் மயக்கத்தை நானறிந்தேன்
தேமலரின் புத்துணர்வா இல்லை - இதுபோழ்தில்
சோமபானம் போலுணர்ந்தேன் நான்!
10.
சமைத்திடு மனமுடன் மணாளன் வருவான்!
சமைத்திடு மணமுடன் மன்னவன் வருவான்!
சமைத்திடு கனிவுடன் கண்ணாளன் வருவான்!
சமைத்திடு இனிப்புடன் கண்ணனே வருவான்!
11.
கண்டுகேட்டு ணர்ந்துனை சேர்ந்திட வந்தேனே
விண்டிலா சோர்வுடன் ஓடோடி - கோபமாய்
ஒருபார்வை பார்த்திட்டாய் ஒடுங்கினேன் நானே
திருவருள் செய்திடு நீ!

மனிதன்.......வாழ்ந்தானாவீழ்ந்தானா?

மனிதன்.......வாழ்ந்தானாவீழ்ந்தானா?


எதிர்முகன் கூறுகிறான்:

நால்வகை வருணமாய் மனிதனைக் கூறிட்டு

தோல்வகையைக் கண்டு சாதியும் கற்பித்து

சால்வையைப்போர்த்தி அரசியல் நடத்தி

தோல்விதான் கண்டான் மனிதன் இவ்வுலகில்


நேர்முகன் பதில்:

நீர்வகை கண்டு நிலம் புதுப்பித்தான்

ஏர்முனை கொண்டு எழில்வளம் செய்தான்.

தேர்முதல் கார்வரைப் புதினங்கள செய்தான்

ஓர் இனம் ஒருகுணம் என்றனன் மனிதன்!


எதிர்முகன் கூறுகிறான்:

புரட்டுகள் திருட்டுகள் எங்குமே பரவின

வரட்டு வாதங்கள் வலம் பலவந்தன

திரட்டலும் சுரண்டலும் விதிகளாய் மாறின

மிரட்டுதல மனிதனின் வேதமாய் ஆனதே!


நேர்முகன் பதில்:

இலக்கியம் பலகண்டு இசைபட வாழ்ந்தான்

கலைபல கவின்மிக கற்றறிந்தனன் அவன்

உலகியல் பலவறிந் தொழுகினன் வாழ்வினில்

நிலையிலா நிலைகளம் உணர்ந்தனன் மனிதன்!


எதிர்முகன் கூறுகிறான்:

போர்பல செய்து பூமியைப் புரட்டினான்

கூர்வாள் கொண்டு கொடுமைகள் புரிந்தான்

வேர்பல கொன்று விருட்சத்தை எரித்தான்

சேர்முகம் கண்டு செய்வினை செய்தான்!


நேர்முகன் பதில:

வனமதை அழித்து வனப்புகள் செய்தான்

சினமதைக் குறைத்து சீர்பல பெற்றான்

குணமதைக் கொண்டுநல் காவியம் படைத்தான்

உணவினுக்கென ஓர் உன்னதம் அறிந்தான்!

ஆதலினால் காதலிப்பீர்!

ஆதலினால் காதலிப்பீர்!

காதல்..........!
உயிரை எடுப்பதும்
உயிர்ப்பித்து காப்பதும்!

காதல்..........!
என்பையும் தயங்காமல் தந்திடும்
எண்முனை அன்புக்கரம்!

காதல்..........!
எள்முனையளவும் ஐயமில்லாமல்
ஏந்திடும் தூண்!

காதல்..........!
கசிந்துருகும் கண்ணில் வரவழைக்கும்
கண்ணீரல்ல குருதி!

காதல்..........!
ஏழையென்றும் பாராமல்
எங்கும் நிறைந்திருக்கும்!

ஆதலினால்
காதலிப்பீர்!

புரியலையே.......!

புரியலையே.......!

பஞ்சத்திலும் கொஞ்சமாய் கிள்ளியெடுத்து
மிஞ்சியதிலும் கெஞ்சிக் கெஞ்சி
ஊட்டிவளர்த்த என் அன்புமகன்
கொஞ்சிப்பேச வந்தமனைவிக்கு முன் என்னை
வஞ்சனை கொண்டு விரட்டியதேன்?

புரியலையே!

பத்துவிரலும் தேயத்தேய
பத்துப்பத்துப் பாத்திரங்களை
ஒத்தையாய் கழுவி இவன்
மொத்த வயிற்றையும் கழுவினேனே?
சித்திரம்போல் ஒருமனைவி கண்டு
கொத்திவிட்டானே பாம்பாய் ஏன்?

புரியலையே!

ரெண்டுபிள்ளை நான்பெத்தா
விண்டுபோகும் பாசமுன்னு
கொண்டாட ஒருமகனை
செண்டுபோல பெத்தேனே
ஒண்டியாப்பொறந்ததால
வண்டிவண்டியா பாசம்கொட்டி
சண்டியனாய் அவன் மாற
கண்டுகொள்ள ஆளில்லாம
பரிதவிச்சு கிடக்கேனே அது ஏன்?

தலைவிதியா?

புத்தாண்டு இரண்டாயிரத்தெட்டு!

புத்தாண்டு இரண்டாயிரத்தெட்டு!


அன்பைக்கு ழைத்துநல் லில்லறம் தான்வளர்த்து
என்பை உருக்கிடும் நோய்போக்கி - தன்மையாய்
மாண்புடைய தாக்கியே இவ்வுலகை மாற்றிடும்
ஆண்டி ரண்டாயிரத் தெட்டு.


வன்முறைகள் ஓய்ந்திட தீவிர வாதங்கள்
நன்முறையாய் மாறியே நாடெங்கும் - அன்புடன்
பாங்குடன் கல்வியும் பல்கலைகள் யாவுமே
ஓங்கிடுமி ரண்டாயிரத் தெட்டு.

வரலாறு போற்றிட வேண்டும் நம்மை
சிரமீது தாங்கிட வேண்டும் - கரங்கோர்த்து
முன்னேறு வோமிங்கு நாளும் வரவேற்போம்
பொன்போலி ரண்டாயிரத் தெட்டு.

தீஞ்சுவைப் பாக்கள் புனைந்து திறம்பட
தேன்சுவைப் பாமாலைச் சூட்டி - வான்புகழ்
கொண்டதாய் மாற்றியே தீந்தமிழை விண்ணுக்கு
விண்டிடுமி ரண்டாயிரத் தெட்டு.

நினைவுகளாய்......!

நினைவுகளாய்......!


நாம் உதிர்க்கும் வார்த்தைகள்
காற்றில் கரைகின்றன...!
நாம் பரிமாறிக்கொண்ட
எழுத்துகள்
காலத்தில் மறைகின்றன......!
அவை ஏற்படுத்திய
தாக்கங்கள் மட்டுமே
நம் இதயங்களில்
என்றும் என்றென்றும்
நினைவுகளாய்த்
தேங்கிவிடுகின்றன.......!

இயற்கை அழகு..........!

இயற்கை அழகு..........!

மேகம் முட்டும் வானுக்கென்றும்
எல்லை இல்லை இங்கே
தாகம் தீர்க்க மட்டும் எண்ணும்
மேகக்கூட்டம் அங்கே
வேகம் இன்னும் வேகம் என்னும்
காற்றின் ஊட்டம் நன்றே
மோகம் கொண்டே முயங்கச் சொல்லும்
வானின் பந்தல் உண்டே.....!... .....................(1)

வானும் மண்ணும் முத்தம் இட்டு
பாடம் சொல்லிச் செல்லும்
நானும் நீயும் சொல்லை மாற்றி
நாமும் சொல்லச் சொல்லும்
தேனும் நீயும் ஒன்றா என்றே
தேடல் செய்யச் செய்யும்
மீனும் மானும் இங்கே வந்து
அழகில் வெட்கிச் செல்லும்....!. ....................(2)


வானும் மண்ணும் முத்திக்கொள்ள
பாலம் போடும் மேகம்!
கானம் பாடி ஆட்டம் போடும்
வானம் பாடிக்கூட்டம்!
மோனம் கொண்டு மோகம் கொல்ல
தூண்டிச் செல்லும் மேகம்!
மானம் போயின் சாதல் என்று
சொல்லி நிற்கும் குன்றம்!........! .......................(3)

அன்பெனப்படுவதியாதெனின்.......!

அன்பெனப்படுவதியாதெனின்.......!


தன்னலமே இல்லையென்று
பறையடித்துச் சொல்லும்...!
என்னவன் தான் என்னவள் தான்
என்றுரக்கச் சொல்லும்...!

பொன்புகழ் தான் கோடி கோடி
நாடி வந்தபோதும்
உண்மை அன்பு என்றும் வெல்லும்
உண்மை என்று சொல்லும்..!

கோடி நன்மை ஓடிவந்து
வாசல் தட்டும் போதும்
நட்பும் அன்பும் போதுமென்று
நல்ல மனம் சொல்லும்..!

நானும் நீயும் என்று சொல்லும்
வார்த்தை மாறிப்போகும்
நாமும் நாமும் என்றுசொல்லி
நாளும் ஏங்கச் சொல்லும்!

அடியும் வலியும் பெற்ற போது
அணைத்து சேர்த்துக் கொஞ்சும்
அன்பு காட்டி தலைகலைத்து
ஆறுதலைக் கூறும் !

அடிமைப்பெண்

அடிமைப்பெண்


அடங்கிபோவது வாழ்க்கை என்று
எவர் சொன்னார் பெண்ணே?

அனுசரிப்பதாய் எண்ணி
அடகுவைத்தாய் உன்னை
இதன் பெயர் வாழ்க்கையா?

நீ அடங்கியதால் ஒரு
அடிமைத்தலைமுறை உருவாகும்
அறிவாயா நீ?

தன் ஆசாபாசங்களைக்
குழி தோண்டிப் புதைத்துவிட்டு
தன்னவனுக்காய்
தன் நிறம்மாற்றும் வித்தையை
எங்கிருந்து கற்கிறாய் நீ?

பச்சோந்திகூட பகற்பொழுதில் மட்டுமே
தன் நிறம் மாற்றும்....
இச்சைகளை மூட்டை கட்டி
எத்தனை நாள் உனமனதைக்கொல்வாய்?

உன் கூட்டுப்புழு வாழ்க்கையை
உன்னதம் என்று சொல்லாதே
உன்மத்தம் என்று சொல்!

ஒரு வம்சத்தையே
அடிமை வம்சமாக்கி
துவம்சமாக்கி விடாதே!!!

வாக்குமூலம்!!

வாக்குமூலம்!!

உன்னைத்தழுவும்போதெல்லாம்
என்னைமட்டுமே நினைத்திருந்தேன்
எத்தனை சுயநலக்காரன்
இப்போது புரிகிறது
மன்னித்துவிடு என் மலர்க்கொடியே......!

சொன்ன சொற்கள் கொடிதென்று
அப்போது உணரவில்லை
தனிமையில் வெதும்பி
விட்டத்தின் மேல் விளையாடிக்களிக்கும்
இணைப்பல்லிகளின் விட்டுக்கொடுப்பில்
உன்னை உணர்ந்தேன்
மன்னித்துவிடு என் மல்லிகைக்கொடியே!

என் அன்பு பெரிதா உனது பெரிதா
எத்தனை கடினம் நிர்ணயிகக என்ற
என் இறுமாப்பு தகர்ந்தது...!
இதோ
உனது மனம்நோக வைத்த என் அன்பு
எத்தனை கொடிதென உணர்ந்தபோது
நிர்வாணமாய் உணர்கிறேன்...
மன்னிப்பாயா என் மலர்க்கொத்தே!

உனக்குப்பிடித்த வண்ணம் அறிந்தேன்
உன் காதல் எண்ணம் புரிந்தேன்
உன்னைத்தழுவும் வகையறிந்தேன்
எனக்காய் நீ வாழும் திண்ணம் அறிந்தேன்
என்னைத்தழுவியபோதெல்லாம்
எரிந்து சாம்பலான உன்சுயமறிய மறந்தேனே
மன்னிப்பாயா என் மனதறிந்தவளே!

தன்னலமின்றி தன்னையே தருவது அன்பு
உன்னன்பில் அதைமட்டுமேகண்ட நான்
என்னவோ தெரியவில்லை
ஆதிமுதல் உன்னை
அடக்கவே எண்ணி இருந்திருக்கிறேன்!
இன்று உணர்ந்தேன் என் தவறை
என்னை மன்னிப்பாயா என் மனைவியே!?!